sosyomat.com

it's so hard to tell the truths that's why i get misunderstood..

ağlamayı unutmuş yüzüm
bu kayıp uygarlıkta
acı ne kadar içimi yaksa da
içime dökülen yaşlarım
içimi küflendirmiş
yine de tık yok ses yok kalbim çürümüş
artık zaten geriye birşey kalmamış
sonsuz daimi yalnızlığım
ve ben
tek ikimiz kaldık
tek sen ve ben
içimde ikimize de yer var
hüznüm ve ben
sadece ikimiz fazlasına gerek yok
hiç bir şey istemiyorum yalnız kalmak istiyorum yalnız sonsuza dek
herşey tersime
beynim zaten
galiba deli oldum
evet ben ve beynimden gelen beni yalnız bırakmayan sesler
hüznümün yankıları

Ne sen iisin ne de sen ii olan tek benim ve hep kaybeden..

şu an acıdan kıvranırken
ne basit halbuki senden vazgecmek
ama istemiyor gönül gidemiyor senden uzağa
istiyor hep seni hep ama hep seni
özgürce sarılmak istiyor

Bi soluk sonunda ölüm o kadar yakın ki..
Hep der durursun son nerde die..

Mavi ve Siyahı
Mavi yine sövüyodu herseye yasama gerceklere düşlere artık dipteydi cıkmasını beceremiyordu denedikce canı daa da acıyordu cok yorulmuştu “artık yapacak birsey yok” diyordu içindeki yalnızlık “diptesin artık bosuna ugrasma hersey boş sen zaten kimsin ki hayat seni de aldı kattı girdabına sen de herkes gibi olacaksın diyordu kendini farklı mı sanmıştın hayır sen de bu boktan hayatı ole sıradan yasayıp gideceksin kimse seni hatırlamıycak ilerde bole yalnız oleceksin kimseler bilmiycek ne düsündüklerini hepsi sana hep bole bakacak hep bole bilecek “ mavi karsı koymak istiyordu bu sesi daa fazla duymak istemıyordu ama onu susturmaya gucu yoktu hiç .Sessiz sessiz yurumeye devam etti hiçligin kuyusuna gidiyordu bitiş çizgisi ordaydı herseyin sonu acıların sonu kendinin sonu orda bekliyordu onu adımlarını hızlandırdı hızlandırdı kosmaya basladı kacıyordu ewet hersey kücüklüyordu geriye baktıgında gozukmuolardı acısı azalıyordu artık arkaya bakmıyordu koştu koştu ufukta bişiler gozukmeye baslamıştı daa da hızlandı kii kendini yerde buldu kanıyordu her yeri, birden bir el uzandı kafasını kaldırdı tanımıyordu bu kim dedi kim bu bana gulumseyen nie nerden cıktı bu şimdi diyordu ole içten gulumsuyordu ki… mavi de gulumsedi “kimsin sen nerden cıktın bole ?” konuşmuordu gulumsuyordu hala ve onu yerden kaldırdı birden mavi unuttu herseyi ole mutlu hissetmeye basladı ki yabancı onu geri götürüyordu herseye o ise bunun farkına varmadan o guluşun buyusuyle yürüyordu sadece kimdi bu ne arıordu burada kimin nesiydi hiç bişi bilmiordu dusunmuordu da vakit geciordu ama fark etmiordu o, halbuki ole guseldi ki onla…

my dreams are dying slowly in the dark
i cant see the front of me
this darkness is killing me
i cant breath any more
everyday i am dying in my dreams
this love is only hurt me
not else any more
i want kill him kill myself
but i cant do anything
and also i dont know this is the love
finally i learnt that this is only my loneliness
my egos
my dreams
myself
my thoughts
my pains
and i can save myself
and i can love only myself
and i can think only my blue dreams